Groundhopper.nl, voetbalanekdotes, lezingen en lezersreizen

27 November - 3 December: Groundhopping XXL in 9 landen.php

De jubileumreis (10e lezersreis) was de grootste en indrukwekkendste lezersreis tot dusverre. “De reis van mijn leven,” schreef één van de deelnemers na afloop op zijn Facebookpagina. In 7 dagen tijd doorkruisten we 9 landen en 6 hoofdsteden, waren we aanwezig bij 6 wedstrijden, bezichtigden we 18 stadions en legden we 4660 kilometer af met het minibusje. Het was een zeer intensieve reis, omdat we iedere ochtend rond half zeven uur moesten ontbijten, maar wat was het alle inspanningen waard! Buiten de indrukwekkende belevenissen, is één ding mij nog het meest bijgebleven: de geweldige onderlinge sfeer in de groep. Tijdens al die uren dat we bij elkaar op de lip zaten in het minibusje, is er geen onvertogen woord gevallen. Sterker nog, de kaken deden pijn na een week lachen…

De reis begon met een tussenstop nabij het Duitse Aschaffenburg. Na een korte nacht reden we door naar Wenen, waar het stervend koud was. Hier bezichtigden we de stadions van SK Rapid Wien en Austria Wien. Zowel het Hanappi Stadion van eerstgenoemde (volks)club, als de bespeler zelf, konden ons meer bekoren dan de commerciële paarse aartsrivaal…

Na incheck in ons hotel reden we met de tram naar het beroemde Ernst-Happel-Stadion voor de Europa League wedstrijd: Rapid Wien – FC Thun. De stemming bij de 38.000 Rapid supporters was magnifiek.

Het duel stond bol van de keeperblunders, maar uiteindelijk ging de thuisclub er met de punten vandoor (2-1) en ontspon zich een heerlijk Europacup sfeertje op de tribunes.

Na een heerlijk ontbijtje vertrokken we in alle vroegte naar Bratislava, de hoofdstad van Slowakije. Hier bezochten we het stadion van Slovan Bratislava, de koploper en recordkampioen van dat land. Zoals vaak bij Oost-Europese voetbaltempels was er een (rommel)markt rondom het stadion. Al snel hadden we het aan de stok met de marktmeester die het niet goed vond dat we over de hekken klommen, maar toen de ‘wannabee’-KGB’er uit beeld was, zijn we via een andere kant alsnog binnen gekomen.

Nadat we de grens met Hongarije waren gepasseerd, belandden we in het stadion van FC Tatabanya, de club van Feyenoord-held Joszef Kiprich. Het onderkomen stelde weinig voor, maar het bezoekje aan de waskamer was onvergetelijk. De wasvrouw belde Joszef en onze Victor kon zo even met de cultheld spreken.

Aangekomen in de hoofdstad Budapest togen we eerst naar het stadion van Ujpest. Daarna bezochten we het beroemde nationale Ferenc Puszkas Stadion (NEP). In de catacomben van het stadion waar Robbie de Wit zijn legendarische doelpunt scoorde, lagen de horden en startblokken voor het grijpen. Een 300 kilo stalen deur heeft onze ‘inbraak’ helaas niet overleefd.


Nadat ik bij het wegrijden van het stadionterrein een iets te krappe bocht nam en het stadionhek met een klap openzwiepte, vluchtten we snel weg naar het krakkemikkige, maar o zo sfeervolle onderkomen van ‘Jodenclub’ MTK. Hier struinden we tussen de spelers door de catacomben naar de tribunes.


’s Avonds hadden we afgesproken met de voormalige hoofdcoach van Willem II, Heerenveen en SC Veendam, Gert Heerkes, die ons had uitgenodigd voor een wedstrijd bij zijn club Honved FC, waar hij op dat moment ‘hoofd jeugdopleidingen’ was. De sympathieke trainer gaf ons een rondleiding door het complex en had een speciale box voor ons geregeld op de hoofdtribune.

De match was niet om aan te zien, maar Heerkes verzekerde ons dat het geen 0-0 zou worden. “Heb je gezien hoe ze hier verdedigen?!” En inderdaad. De duizend fans van de thuisclub mochten halverwege de tweede helft juichen, maar in de laatste minuut maakten de gasten uit Kecskemet gelijk, 1-1.

Terwijl de douw overal nog boven de landerijen hing, reden wij de volgende ochtend al de grens met Servië over. Rond het middaguur arriveerden we in de hoofdstad Belgrado. Het was er verschrikkelijk druk en de Serven scheurden als dolle stieren door stad. We stonden een tijdje stil voor een verkeerslicht naast het hoofdgebouw van de geheime dienst, dat in de Balkanoorlog was platgegooid en veranderd was in een ruïne. Bijzonder indrukwekkend. We waren opgelucht en blij toen we het busje konden parkeren binnen de stadionpoorten van OFK Belgrado.


In het sfeervolle complex lagen bergen sneeuw, maar het zonnetje begon te schijnen en vanaf het hooggelegen strijdperk keek je zo uit over de vier kilometer verderop gelegen rivier de Donau. Aan de huizen rondom werd het wasgoed opgehangen en verderop hoorde je het toeteren van de vele wagens op een drukke rotonde.

OFK speelde tegen de rivaal uit de andere kant van Belgrado, Crvena Zvezda (of te wel Rode Ster). Onze tribune was alleen bedoeld voor pers en dat was maar goed ook, want de aanhang van laatstgenoemde leek niet erg gediend van pottenkijkers. Ze gooiden sneeuwballen en rotjes op iedereen die maar te dicht in de buurt van het uitvak kwam. Van bovenaf kwamen echter een paar man ME het vak in gestoven, die een aantal ratdraaiers hardhandig tegen de hekken zetten, waar ze een uur moesten blijven staan.


De aanhang van OFK vond het bij de aftrap nodig om de Hitlergroet te doen. De partij werd al na 15 minuten onderbroken omdat de Rode Ster aanhang een spandoek toonde met daarop twee scheidsrechters getooid in bivakmutsen en een Kalashnikov als protest tegen de voorzitter van de bond, die een Partizan verleden zou hebben. De scheids voelde zich bedreigd en weigerde verder te spelen. Na 10 minuten status quo werd het doek toch maar weggehaald en ging de match weer verder.

De Rode Ster aanhang zong negentig minuten patriottische strijdliederen. Heel wat anders dan de gebruikelijke fanliederen van een willekeurige ultragroep. Af en toe ontbrandden fakkels en regelmatig ontploften rotjes op de sintelbaan. De in groten getale opgetrommelde ME hield alles nauwlettend in de gaten. De technisch hoogstaande match eindigde overigens in 1-2.

In het slotakkoord scheurden wij de stadionpoort uit, omdat we om 16:30 nog een tweede affiche hadden in Servië, namelijk bij Vojvodina Novi Sad tegen een onbekende club met een onuitspreekbare naam. Gelukkig was het iets minder druk met achteloze rondcrossende Serven.

Tien minuten voor de aftrap parkeerden we vóór het stadion van Novi Sad. Hier kregen we een prachtige partij met flitsend combinatievoetbal te zien die eindigde in 3-1.

In de regio Vojvodina hing een veel ontspannender sfeer dan in Belgrado. De supporters waren vrolijk maar desalniettemin fanatiek. Wij genoten wederom. Vooral de theatrale misbaren van de maffiose coach van de gasten werkten op onze lachspieren. In ons hotel kregen we een heerlijke traditioneel Servisch gerecht voorgeschoteld en konden we een beetje nagenieten aan de bar.

Dwars door de bergen vervolgden we onze weg naar Kroatië. In de hoofdstad Zagreb stond het hoofdaffiche van deze reis op het programma, de klassieker Dinamo Zagreb – Hajduk Split in het aftandse Stadion Maksimir. We werden gastvrij onthaald in een jeugdpension op loopafstand van het stadion. Daar was het al een drukte van jewelste.

Normaalgesproken gaan de harde kernen Bad Blue Boys Zagreb en Torcida Split gigantisch tegen elkaar in, maar voor één keer stonden ze samen op de reusachtige lange zijde, uit protest tegen de clubcombi-regeling die sinds dit seizoen ook in Kroatië is ingevoerd.

De wedstrijd ging gelijk op, maar uiteindelijke leek de koploper en thuisclub toch weg te lopen van de nummer twee van de competitie, want in de voorlaatste minuut was het 2-1 geworden.


In het slotakkoord viel echter nog de gelijkmaker, tot groot genoegen van de voorzitter van Hajduk die achter ons op de ere tribune provocerend stond te juichen. Oude clubfossielen van Dinamo proberen de man vervolgens te lynchen…

Na de match brak de pleuris uit in de binnenstad van Zagreb. Een peloton ME sloeg er lustig op los, en grote groepen hooligans (allen in zwart gekleed) renden over de brede boulevards. Verrijdbare containers werden het kruispunt opgereden en vuurwerkfakkels vlogen door de lucht. Wij keken van een afstandje nieuwsgierig mee, totdat een Molotow-cocktail op 10 meter van ons tot ontploffen kwam en wij bijna stikten van de gore rook. Kuchend en wel sloten we de indrukwekkende avond af in een restaurant in het centrum van de Kroatische hoofdstad.

Heel vroeg ging de reis verder naar Slovenië. In de hoofdstad Ljubljana bezochten we een ‘lost ground’. Het Centralni Stadion Bezigrad bleek een pareltje waar we heerlijk konden rondstruinen.


Vooral de oude eretribune sprak tot de verbeelding, maar ook de ligging midden in de woonwijk was magnifiek.

Vier uur later waren we de Italiaanse grens gepasseerd en stapten we uit bij het schitterende Stadio Dall’ara van FC Bologna. Ook hier keken we onze ogen uit.

Aan het einde van de middag arriveerden we in de kunststad Florence. Bij Fiorentina zouden we onze laatste wedstrijd beleven. 'La Viola speelde tegen Hellas Verona. Ooit had ik hetzelfde affiche vanaf de beroemde Curva Fiesole beleefd en ik verheugde mij dan ook buitengewoon op deze match.


Ofschoon het niet helemaal soepel liet met de kaartenverkoop, waren we ruim op tijd binnen en genoten we van een waanzinnige apotheose van deze reis. Fiorentina won de spectaculaire match voor 34.000 toeschouwers op een maandagavond in een waar doelpuntenfestival met 4-3. De Curva Fiesole vierde het gehele duel feest, en wij met hen.


Direct na de match begonnen we aan de 1300 kilometer lange terugreis. Midden in de nacht werden we onder politie-escorte naar een hotel nabij Milaan genavigeerd, zodat we nog een paar uur konden slapen. Via het stadion van FC Basel reden we vervolgens weer naar huis.

Het was een buitengewoon intensieve lezersreis, maar één met zoveel indrukken, dat we hier allen nog vele weken op kunnen teren. Hoe dan ook, de GroundhopperXXL-lezersreis is zeker voor herhaling vatbaar!

#FCBlogbroeders








Overzicht Reisverslagen

De verslagen van alle overige lezersreizen lees je op de facebook-pagina en in Panenka Magazine

13- 1-6 mei 2014: 5 wedstrijden in 5 landen
12- 13-17 maart 2014: De derby's van Sofia en Thessaloniki
11- 17-19 Januari 2014: Groundhopping Andalusie
10- 27 November - 3 December: Groundhopping XXL in 9 landen
09- 18-21 oktober 2013: Lezersreis promotietour Engeland
08- 20-23 september 2013: Berlijn – Fussballstadt Berlin
07- 23-28 mei 2013: Polen – Tifo, pivo, pyro en Piast
06- 3-5 mei 2013: Oost-Duitsland – Ostalgie en DDR-meuk
05- 19-22 oktober 2012: Engeland - Footballculture, vergane glorie en kick & rush
04- 21-24 september 2012: Tsjechië - Pivo, Klobasa, Dukla en Svetlana
03- 4-7 mei: 2012: Tsjechië - Bier, pure hartstocht en nostalgische voetbaltempels
02- 13-17 april 2012: Polen - Op avontuur in voetballand Polen
01- 24-26 februari 2012: Oost-Duitsland en Tsjechië - Traditie, cult, sfeer en (n)ostalgie