Groundhopper.nl, voetbalanekdotes, lezingen en lezersreizen

21-24 september 2012: Tsjechië - Pivo, Klobasa, Dukla en Svetlana

Ook op deze lezersreis naar de westelijke provincie Bohemen liet ik mijn gasten kennismaken de vele contrasten van het Tsjechische voetbal. En ook nu begon de trip in het fraaie wintersportoord Liberec. Al rond vieren betrokken we onze kamers in het sfeervolle Jugendstilhotel Praha, gelegen aan het monumentale centrale plein. Na een welkomst-pivo en een lokale specialiteit te restaurant Duli, daalden we af naar het stadion van de huidige landskampioen van de Gambrinus Liga, FC Slovan Liberec.

We maakten kennis met Richard, een jonge Duitse fan van FC Slovan, die iedere twee weken de grens over steekt om zijn club aan te moedigen. Zijn opa draagt altijd een brandweersirene bij zich, uit de tijd van de DDR. Na een goal draait ‘der Alte’ driftig aan het antieke instrument, waarna het hele vak in ‘vuur en vlam’ staat.



FC Slovan was de competitie zwak begonnen, en ook de aanvangsfase van het duel tegen laagvlieger FC Banik Ostrava was dramatisch voor de thuisclub. Hoewel er een veldoverwicht en tal van kansen werden gecreëerd, keek FC Slovan in de rust tegen een 0-2 tussenstand aan. Aan de hand van aanvoerder Jiri Stajner, ooit sterspeler van Hannover 96, werd uiteindelijk nog een gelijkspel uit het vuur gesleept. Na de enerverende partij maakten we uit eigen beweging nog een stadionbezichtiging en probeerden twee bevallige Svetlana’s ons het hof te maken…



Op zaterdag gingen we vroeg uit de veren en reden na het ontbijt de provincie in. In Pardubice, een historisch stadje met een schitterend 18e-eeuws marktplein, speelde de plaatselijke FK, op het tweede plan, tegen de huidige kampioen van de Druha Liga, FK Usti nad Labem. Die ploeg kreeg echter geen licentie om te promoveren vanwege de krakkemikkige staat van hun onderkomen.

We stonden versteld staan hoeveel fans om deze tijd (aftrap 10:15 uur!) al aan halve liters bier lurkten en hapten aan een klobasa (braadworst), die rondom het veld op diverse barbecues werden gegrild. Ook onze groep schroomde zich niet, zich aan te passen aan de plaatselijke voetbalcultuur! In de rust stond er een 0-1 tussenstand op het scorebord, maar de lokale voetbalfans verzekerden ons dat het 3-1 zou worden. Uiteindelijk moesten ze genoegen nemen met een 1-2 nederlaag…



De reis ging, via de ringweg van Praag, verder naar Pribram, een slaperig oord, schilderachtig gelegen in het Boheemse heuvellandschap. We parkeerden de minibus voor Stadion Na Litovce. Het gekke aan dit idyllisch gelegen strijdperk is, dat het slechts uit drie losstaande tribunes bestaat, en dat de stoeltjes geheel in geel en rood zijn opgetrokken, terwijl de clubkleuren groen-zwart zijn. Dit komt nog voort uit de tijd dat de club Marila Pribram heette en in geel-rood speelde.

De partij tegen SC Dynamo Ceske Budejovice was een regelrecht degradatieduel, en dat was ook aan alles te zien. De publieke opkomst was matig en het spel zo niet nog erger. De opponent uit Ceske Budejovice herbergde vedette Tomas Repka. De laatste man was echter geen schim meer van zijn jaren bij Fiorentina en West Ham United, maar hij toonde nog altijd veel inzet en had een geweldig charisma. Toen de twaalf leden van de harde kern van Pribram hem uitjoelden, en Repka vlak daarop de gelijkmaker scoorde, liet hij zich even gaan, en maakte obscene gebaren naar de opgeschoten jongelui. Het niemendalletje eindigde in een troosteloos gelijkspel, 1-1.



We namen afscheid van het sfeervolle stadion Na Litovce om vervolgens een rondje te maken door het al even schitterende strijdperk van plaatsgenoot Spartak Pribram. Daarna hobbelden we over kronkelige weggetjes door het Boheemse heuvellandschap naar Beroun. De avond viel; in het schemerlicht zagen we een gigantisch hert de weg over steken. Moe maar voldaan arriveerden we rond half acht ’s avonds in Hotel Na Ostrove. Aan de hand van een tip van een local kwamen we terecht in het gezellige restaurant U Hradeb, waar we genoten van een welverdiende warme maaltijd.



Op zondagochtend togen we naar de hoofdstad Praag. Als eerste deden we de Generali Arena (Letna Stadion) aan, van Sparta Praag. Dit was in 1995 de plek waar ik mijn eerste buitenlandse duel bezocht, en waar mijn passie voor groundhopping begon (zie hoofdstuk 1 van mijn boek Confetti, Bier en Staanplaatsen)

Aansluitend waren we getuige van een partij op het vierde Tsjechische niveau, bij het stokoude FK Meteor Praha VIII. In het antieke Meteor Stadion genoten we van voetbalcultuur in zijn meest authentieke vorm.



De partij tegen FC Novy Bor deed er op zichzelf niet zoveel toe (al was de 2-0 in de laatste minuut van ongekende schoonheid), maar de honderd jaar oude houten tribune deed ons allen wegdromen naar lang vervlogen tijden. En ook op deze nostalgische locatie gingen de bekers pivo en gegrilde klobasa weer grif van de hand!



Na de match reden we door naar Hotel Dolicek, parkeerden de minibus, en checkten in, om vervolgens per tram naar het Wenceslasplein te gaan. Van hieruit maakten we een heerlijke stadswandeling door het bruisende centrum van de oude stad, dat eindigde op een zonnig terras. Hier droomden we alvast weg bij de aankomende stadsderby tussen oud-legerclub en cultclub Dukla en Slavia, berucht vanwege het dubieuze verleden tijdens de Koude Oorlog, als club van de geheime dienst.



Met twee taxi’s reden we naar Stadion Na Julisce, gelegen bovenop een heuvel aan de noordkant van de rivier de Moldau en de Gouden Stad. Bij het standbeeld van de legendarische clubicoon Josef Masopust (door Pele verkozen tot één van de honderd beste spelers van de vorige eeuw) verkreeg ik bij een steward perskaarten voor de gehele groep! Intussen toog er een grote optocht Slavia supporters voorbij. Helaas was één van mijn gasten zijn jas kwijt geraakt, op het terras of in de taxi, wat tot een nare bijsmaak leidde…



FK Dukla Praha is vooral bekend vanwege zijn vele landskampioenschappen in de communistische tijd. Na de fluwelen revolutie stortte de club ineen, en raakte het zelfs failliet. Sinds de wederopstanding hebben ze het moeilijk. De club teert vooral op het verleden en de cultstatus die het verkreeg nadat een Engelse popband in de jaren tachtig de B-kant van hun singel de titel gaf: “All I want for Christmas is a Dukla Praha away-kit”.



Omdat niemand van de stewards begreep waar we heen moesten, werden we van het kastje naar de muur gestuurd, waardoor het ene gedeelte van onze groep uiteindelijk in de VIP-lounge op de gigantische hoofdtribune belandde en het andere gedeelte op de eretribune aan de overkant. Maar in beide gevallen werd de pivo getapt door een aantrekkelijke Svetlana, waardoor geen van beide groepen zich bekocht voelde. Aan de lage zijde zat levende legende Masopust en zijn vrouw gewoon naast ons op de eretribune!

Stadion Na Julisce, in de volksmond Juliska genoemd, was gebouwd naar goed communistische architectuur, dus het feit dat het duel in niets op een derby leek, deerde niet al te veel. De sfeer bij de aanhang in het uitvak leidde er ook niet onder overigens.

Na ons laatste duel, dat teleurstellend eindigde in 0-0, verzamelden we ons in de ruimte achter de eretribune en genoten nog van een paar glazen pivo, de vergeelde elftalfoto’s, de vale vaantjes en stoffige bekers in de sobere ruimte.



Vervolgens daalden we te voet af richting het centrum. Een tram- en een metrorit bracht ons uiteindelijk in de oude stad, voor het afscheidsdiner in mijn favoriete restaurant van Praag, La Bodeguita del Medio. Maar eerst liepen we nog even naar het terras waar we die middag allicht de jas vergeten waren. Helaas, men had niets gevonden… Bij het weglopen herkende één van ons ineens de taxichauffeur van de andere taxi, die ons die middag de berg omhoog had gebracht naar Stadion Juliska. Navraag leerde dat zijn collega ‘gewoon’ achter hem stond, en ja hoor, daar kwam pardoes de vermiste jas uit de kofferbak… Doe ons dat maar eens na, een taxi-chauffeur terugvinden in een miljoenenstad!



Op de ochtend van ons vertrek naar Nederland bezochten we nog Stadion Dolicek en Stadion Viktoria van respectievelijk FK Bohemians 1905 en FK Viktoria Zizkov, beiden gelegen in de mooiste setting die je maar kan bedenken. Vol indrukken en een tas met fanartikelen en flessen pivo, arriveerden we in de loop van de avond weer bij de diverse uitstapplaatsen. Heren voetbalavonturiers bedankt, het was weer een waar feest!!







Overzicht Reisverslagen

De verslagen van alle overige lezersreizen lees je op de facebook-pagina en in Panenka Magazine

13- 1-6 mei 2014: 5 wedstrijden in 5 landen
12- 13-17 maart 2014: De derby's van Sofia en Thessaloniki
11- 17-19 Januari 2014: Groundhopping Andalusie
10- 27 November - 3 December: Groundhopping XXL in 9 landen
09- 18-21 oktober 2013: Lezersreis promotietour Engeland
08- 20-23 september 2013: Berlijn – Fussballstadt Berlin
07- 23-28 mei 2013: Polen – Tifo, pivo, pyro en Piast
06- 3-5 mei 2013: Oost-Duitsland – Ostalgie en DDR-meuk
05- 19-22 oktober 2012: Engeland - Footballculture, vergane glorie en kick & rush
04- 21-24 september 2012: Tsjechië - Pivo, Klobasa, Dukla en Svetlana
03- 4-7 mei: 2012: Tsjechië - Bier, pure hartstocht en nostalgische voetbaltempels
02- 13-17 april 2012: Polen - Op avontuur in voetballand Polen
01- 24-26 februari 2012: Oost-Duitsland en Tsjechië - Traditie, cult, sfeer en (n)ostalgie